Nace en Pereiro de Aguiar, concretamente no lugar de Cachamuíña, que adoptou por sobrenome. Ós vinte anos e xa subtenente das milicias provinciais. Dous anos despois foi nomeado capitán de granadeiros polo seu heroico comportamento nos Pirineos durante a guerra franco-española. En marzo de 1809 o xeneral de la Romana designa a Cachamuíña á fronte do Rexemento de Lobeira ( Bande, Ourense ), con amplas facultades en toda Galicia. Instala o seu cuartel en Boborás e forma todo un exército de voluntarios, co que derrota ás tropas do mariscal Soult na batalla de Pazos de Arenteiro. Tras liberar á provincia de Ourense, foi un dos heróes da reconquista de Vigo, pola súa acción ó derrubar a porta de A Gamboa a pesares de estar ferido de varios disparos. Pouco mais tarde foi nomeado gobernador militar de Vigo, comandante da praza de Tui e xefe da Lexión de Voluntarios. En decembro de 1811 pide o retiro, concedendoselle en 1828. En 1831 retírase á súa casa de Cachamuíña, onde falece. As súas cinzas foron trasladadas a Vigo e depositadas nun mausoleo no cemiterio de Pereiró no 1932.

Conservas Albo foi fundada en 1869 co nome de Albo e Arredondo en Santoña, un dos portos pesqueiros de maior importancia do litoral Cantábrico. O seu fundador foi Carlos Albo Kay, profesor de inglés, francés e matemáticas no Instituto de Manzanedo, do que chegou a ser director.
A empresa comeza producindo anchoas en salazón e escabeches de xeito artesanal, incrementando a súa actividade a comezos do SXX. Chegou a ter once factorías implantadas ó longo dos litorais Cantábrico e Atlántico, necesidade imposta pola ausencia da tecnoloxía do frío. Entre elas a que levantou en Vigo no 1929, seguindo trazas de Jenaro de la Fuente. A partires dos anos 60 as novas tecnoloxías propician unha reorganización da produción, reducíndose o número de fábricas.

Discípulo do seu pai, Angel Brage Brage, e de Enrique Lens. Traballou como o seu pai nas salas teatrais, logo convertidas en cinematográficas, da empresa Fraga; primeiro en Santiago e logo en Ourense e Vigo. Afectado pola crise laboral que o cine sonoro provoca entre os músicos, acepta o nomeamento de director da banda La Lira de Ribadavia en 1929. O seu labor á fronte de La Lira viuse rachado polo levantamento militar de 1936, que obrigou a Brage a fuxir de Ribadavia, para evitar as represalias pola súa manifesta fidelidade republicana e galeguista.
Cesado nas súas funcións, encarcerado, prohibida a interpretación das súas obras e impedido de traballar por conta allea, trasládase á Coruña, cidade da súa dona, onde sobrevive dando clases particulares e, anos máis tarde, como pianista no café Méndez Núñez, e como acompañante ocasional e director de orquestra nos espectáculos de variedades en xira pola cidade, grazas á axuda dos amigos e da empresa Fraga.

Licénciase en Enxeñaría de Camiños, Canais e Portos en 1844. Dirixe as obras do Ferrocarril de Langreo e asume o cargo de responsable de Obras Públicas en Xixón.
En 1855 trasladase a Vigo participando na creación da Compañía Medina-Zamora-Ourense-Vigo, asumindo dende 1865 o control total da empresa.
Militou no Partido Conservador, obtendo en 1857 un escano no Congreso por Vigo. Nas sucesivas eleccións celebradas ate 1879 volverá a obter o escano por este distrito, con excepción das eleccións de 1867. En 1878 pasou ó Senado coma Senador Vitalicio, chegando a presidir esta institución entre 1896 e 1898.
Ocupou os seguintes cargos pilíticos: Ministro de Facenda (1872 ) no goberno presidido por F. Serrano Domínguez; Ministro de Ultramar en dúas ocasións ( 1878-79, 1879-80 ) en gobernos de Cánovas; Ministro de Estado en tres ocasións ( 1880-81, 1884-85, 1896 ) en gobernos de Antonio Cánovas; Ministro de Gobernación ( 1891-92 ) tamén nun goberno de Cánovas; Gobernador Civil de Madrid e do Banco de España (1877-78).

Alumno da escola de Belas Artes de Sevilla, da Escola Especial de Pintura de Madrid e das Escolas Centrais de Artes e oficios de Madrid.
Profesor da Escola de Artes e Oficios de Vigo, onde impartiu: modelado, vaciado, talla, debuxo de figura e adorno e debuxo de croquización.
Realiza obra na cidade de Vigo, entre a que destaca a Lápida da Reconquista de Vigo ou o busto homenaxe ó Sr. Sanjurjo Badía.

Seira ( 1861 ) - Tui (1929 ). Cursou estudos no seminario de Santiago de Compostela. Foi ordeado de presbítero o 19/12/1885. Consagrado na catedral de Osma o 23/5/ 1925. Preconizado bispo de Tui o 27/10/1923. Tomou posesión da diócese o 1/4/1924 e fixo a súa entrada solemne o 18 de Maio do ano seguinte. Posuía os grados académicos de doutor en Sagrada Teoloxía (1891) e licenciado en dereito canónico, e era, ademais, prelado doméstico da Súa Santidade e pronotario apostólico " ad instar ".
Desempeñara anteriormente os cargos de capelán de Iria Flavia; secretario particular do cardeal Guisasola; en Osma: vicesecretario de cámara e goberno; canónigo arquiveiro por oposición e máis tarde ( 1903 ) arcediano , secretario de cámara e goberno e vicario particular; bispo titular de Birta e administrador apostólico de Ciudad Rodrigo ( 1915 - 1924 ).

O Hotel Universal, construido en 1888, é obra de Jenaro de la Fuente e Domínguez a proposta do construtor vigués Benito Gómez González. Nun principio, o hotel ocupaba a metade da superficie actual, sendo en 1904 cando Benito Gómez decidiu reproducir o diseño de Jenaro de la Fuente e extender a fachada principal e construir outra á rúa García Olloqui co mismo esquema construtivo e mantendo a unidade do edificio.

Lancha canoneira da Armada, botada o 11 de decembro de 1887 en Barcelona e entregada á Armada na mesma cidade o 1 de xullo de 1888. Estando de servizo en Vigo naufragou o 24 de xaneiro de 1902 ao explotarlle a caldeira.