Biografía
Don José Manuel García Barbón foi un dos grandes mecenas que tivo Vigo a finais do século XIX e unha das súas personalidades máis ilustres.
Naceu en Verín en 1831 no seo dunha familia acomodada. A pesar diso, aos 13 anos emigra a Cuba da man do seu tío Luciano, naqueles momentos un dos homes máis ricos da illa. Como Luciano non tiña descendencia consideraba o seu sobriño o seu herdeiro. Por iso decidiu introducilo no mundo das finanzas. García Barbón destaca nos asuntos mercantís e con 25 anos xa posuía un notable capital persoal co que funda na Habana o seu propio banco.
Uns anos despois traba grande amizade con outro ilustre personaxe vigués: José Policarpo Sanz, que era dez anos máis novo e tamén posuidor dunha das maiores fortunas da illa alcanzando un grande éxito nos negocios.
Ao igual que o seu tío Luciano, García Barbón fíxose masón e permaneceu solteiro. Conxugaron o exercicio da filantropía co da banca, e así ambos os dous foron os principais impulsores da Sociedad de Beneficencia de los Naturales de Galicia e do Centro Gallego de La Habana.
En 1884, con 53 anos de idade, por problemas de saúde decide liquidar todos os seus negocios en Cuba e regresa a Galicia. Por aquel entón a súa fortuna era inmensa.
Ao principio instálase en Verín, onde permanecería durante 10 anos. Alí funda escolas e colabora en obras de beneficencia. Tamén promove empresas como o Hotel Balneario de Cabreiroá e Electra de Verín.
Dez anos despois, por motivos que se descoñecen (algúns din que porque se sentía moi só nun lugar illado e pequeno, outros porque se sentía molesto pola incomprensión dos seus veciños e porque, nun momento político dado, foron talladas as árbores dunha alameda que el construíra para o pobo), decide instalarse en Vigo en 1894 xunto coa súa irmá Carlota e as catro fillas desta, que logo serían as súas herdeiras. En Vigo continúa co seu labor benéfico e adquire un extenso terreo sobre a que hoxe é a súa rúa, e á que chamou Vista Alegre. Alí constrúe dous fabulosos palacetes, un para el e outro de maior tamaño para a familia da súa irmá.
Tamén compra propiedades e levanta algúns dos edificios máis destacados da época. Como a magnífica Escola de Artes e Oficios, que constrúe no ano 1900 e que remata doando ao Concello, ou o Asilo del Niño Jesús de Praga, tamén doado ao Concello. Tamén quixo colaborar coa cultura comprando o Teatro Rosalía Castro (que estaba abandonado na rúa Marqués de Valladares) para dedicalo a fins culturais.
Tamén axuda a asociacións benéficas e a numerosas persoas que ían visitalo ao seu terreo de Vista Alegre.
Finalmente falece o 7 de Marzo de 1909 con 78 anos de idade. As crónicas da época contan que ao seu enterro acudiu unha gran parte da poboación, unhas vinte mil persoas, e que constituíu unha manifestación de duelo popular.
Información extraída de :
http://arquitecturavigo.blogspot.com.es/2007/02/don-jos-garca-barbn.htm…