A compañía Eastman Kodak fundouse a partires da "Eastman Dry Plate Company", empresa para a fabricación de placas fotográficas fundada polo inventor George Eastman co mecenado do empresario Henry Strong en 1881 en Rochester, Nueva York, nos Estados Unidos de América Tanto o nome como o logo rexistráronse no mercado alemán entre o 29 de outubro de 1894 e o 5 de abril de 1895.
A empresa, tamén coñecida coma "o xigante amarelo" foi case desde sempre o maior provedor de película tanto a nivel amateur como profesional. Seu gran éxito comercial foi a introdución do carrete de papel no mercado no ano 1888, o que provocou a substitución das pracas de cristal empregadas até o momento, así como o lanzamento no mesmo ano da cámara Kodak 100 Vista, que utilizaba carretes de 100 fotos circulares e para cuxa campaña de promoción acuñose a frase "Vostede apreta o botón, nós facemos o resto". Posteriormente, lanzou o carrete de celuloide que terminou por empregar unha protección que permitía a sua extracción e colocación baixo a luz solar. Outras cámaras famosas foron a Kodak Brownie e a Kodak Instamatic.
Despois de perder unha batalla pola patente da fotografía instantánea con Polaroid, Kodak abandonou o mercado das cámaras instantáneas no año 1986.

Inaugurado eno 1873 é un pioneiro do termalismo galego e un referente entre as principais Vilas Termais de Europa.
Os irmáns Peinador son os grandes artífices do que hoxe é o Balneario de Mondariz e todo o seu entorno, cando en 1873 a auga dos seus manantiais foi declarada de utilidade pública polo Goberno de España, convertíndose así na única vila termal española. Un proxecto levado a cabo polo arquitecto Antonio Palacios´
A casa de baños foi construida en 1880 e a partires de aí o Gran Hotel que en 1900, rivalizóu cós grandes balnearios de Baden-Baden, en Alemania, Bath, en Londres. O nivel dos termalístas que acudían cada vrán a Mondariz, chegóu a convertir o Gran Hotel nun centro social, político e cultural internacional do que diron conta Emilia Pardo Bazán, José Echagaray ou Galdós nos seus escritos.

Augas de Mondariz é unha marca con 138 años de historia. Seus oríxes están vinculados a actividade balnearia e a explotación das augas miñeiromedicinais de Mondariz, que obtiveron no 1873 a Declaración de Utilidade Pública e que comenzaron a comercializarse no año 1877.

Antonio Palacios é un dos arquitectos mais importantes e influentes en España durante a primeira metade do século XX. Foi o responsable dalguns dos edificios mais emblemáticos de Madrid que contribuiron a transformar a antiga vila barroca nunha metrópoli moderna. Ademais de residir permanentemente en Madrid e de realizar nesta cidade algunhas das suas obras mais coñecidas, sempre mantivo un vínculo cultural e profesional co seu entorno galego natal. A produción arquitectónica de Palacios alcanza seu punto álxido no periodo que vai entre 1910 e 1926. Moitas das súas obras perviven ó paso do tempo grazas as rehabilitaciones arquitectónicas, cambiando as súas funcións orixinais e acollendo sedes de organismos privados e do Estado, tal e como sucede en tres dos seus mais representativos edificios de Madrid; o Pazo de Comunicacións (sede do Concello de Madrid), o Hospital de Xornaleiros de Maudes (Conselleería de Transporte da Comunidade de Madrid), a Casa das Cariátides (sede da central do Instituto Cervantes) e o Círculo de Belas Artes de Madrid.
Parte destacable da súa obra galega pódese atopar na cidade de Vigo,45, e no seu Porriño natal, onde se poden contemplar a Fonte do Cristo, a Botica Nova e a Casa Consistorial, edificio de interesante volumetría cuxo esquema compositivo presenta semellanzas có Círculo de Belas Artes de Madrid. Unha obra casi descoñecida a temos en Santiago de Compostela, na Alameda, edificación que actualmente emprégase como gardería infantil. O Teatro García Barbón do periodo (1910-1927 e o Edificio Banca Viñas-Aranda (no 1942). Outra obra interesante é o "Templo Votivo do Mar" en Panxón, no municipio pontevedrés de Nigrán. Súa derradeira gran obra é a Iglexa da Vera Cruz, no Carballiño, obra que non pudo ver terminada.

Templo católico consagrado á Virxe do Carmo (Virxe do mar), acollendo tamén á figura de San Xóan Bautista, provinte da antiga igrexa sita onde está o Arco Visigótico, coñecida tamén coma igrexa parroquial de San Xóan de Panxón, pertencente ó municipio de Nigrán, Vigo.
Este edificio foi deseñado polo arquitecto porriñés Antonio Palacios Ramilo, autor de obras coma o Pazo de Comunicacións ou o Círculo de Belas Artes de Madrid. A súa construción tivo lugar entre 1932 e 1937.
O edificio de granito, inspirouse no arco visigodo do século VII próximo ó templo, un dos escasos exemplos de arquitectura xermánica en Galicia. A igrexa a pesares do seu orixe ten toques góticos, influencia musulmá e toques modernistas pero tentando sempre plasmar o arte galego e cá finalidade de brindar esta obra a todas as xentes do mar.

Foi un dos artistas fundamentais do grupo ourensán «Os Artistiñas». Nese ambiente vangardista, promovido polos intelectuais galeguistas, comezou a súa formación na Escola de Artes e Oficios. Seguiu a súa formación en Madrid mais, como outros artistas da súa xeración, sacoulle máis partido aos museos que a formación académica. As viaxes que realizou na súa xuventude, polo Mediterráneo e por América, foron claves na súa traxectoria artística.

Este artista naceu en Pontevedra nun ambiente artístico definido polo nacionalismo grazas ao labor de Castelao. A súa afección pola expresión plástica comezou sendo un neno, paixón que anos despois lle levaría a abandonar os seus estudos de Química e Dereito. Asentouse en Ourense para intensificar a súa traxectoria e foi un artista comprometido coa realidade que lle rodeaba e con grandes dotes comunicativas nas artes gráficas.

Este artista medrou en Santander onde, aos poucos, ía construíndo un mundo persoal complexo cargado por un fondo coñecemento literario. En 1968 foi para Madrid a estudar Belas Artes mais a súa verdadeira aprendizaxe, segundo o artista, estivo nos museos. Realizou viaxes importantes para a súa formación en Europa e o seu compromiso político levoulle a militar en partidos nacionalistas galegos.