Os arrieiros eran persoas que se dedicaban ao transporte de mercadorías, sobre todo nas zonas rurais e montañosas. Utilizaban mulas, cabalos ou bois para levar cargas por camiños difíciles e inaccesibles para os vehículos. Estes arrieiros desempeñaban un papel fundamental no comercio e a comunicación no rural galego, transportando produtos como viño, grans, sal, téxtil e outros bens de consumo.
Os arrieiros galegos adoitaban cantar mentres traballaban, xa que o canto lles axudaba a manter o ritmo e a levantar o ánimo durante as longas xornadas de traballo. Estas cantigas, coñecidas como "cántigas de traballo" ou "cántigas de camiño", formaban parte da tradición oral de Galicia e foron transmitidas de xeración en xeración entre arrieiros e outros traballadores do rural.
As cancións dos arrieiros galegos tiñan habitualmente unhas letras sinxelas e pegadizas que falaban de temas relacionados co traballo, a natureza, o amor e a vida cotiá. Moitas veces, os arrieiros improvisaban letras sobre a marcha, adaptando as cancións segundo as circunstancias e o ambiente no que se atopaban.
Estes cantos non só cumprían unha función práctica, senón que contribuíron a fortalecer o sentido de comunidade entre os arrieiros, proporcionando un medio de expresión cultural e social nun contexto de duro traballo e illamento no rural.
Hoxe en día, aínda que a profesión de arrieiro diminuíu notablemente debido ao desenvolvemento das modernas infraestruturas, os cantos dos arrieiros aínda se conservan como parte do patrimonio cultural de Galicia e son interpretados nas festas populares e polas agrupacións de música tradicional da comarca. Estas cancións seguen a ser unha viva expresión da identidade e da historia de Galicia.
Imaxe: Compañía lírica alicantina.